1.

All will remain
the trees
the whispers
and the laughter
Along our rotten steps
we all breath and choke
All remains
the piercing screams
the knocking and gnaving
and their laughter
and our open, dead mouths.


Always watchful
always there
monuments with tears
forever engraved
and our heart beats, our king
can’t you see, or your madness took you
into the dark slumber?
All is gone
all is dead
your dreaming remains

Harbinger

Tattered banners, no wind to blow
under my flight of mass
decomposition
the air is putrid, the sky is dead
this is our long awaited demise
unheard, unanswered millions of prayers
no one to finally even witness them

At the very end, we have only ourselves to blame
as I hold the ashes in my dead hands
I recall the past!

Dig your graves or rot unburied on the ground
only few were chosen to run insane
and haven't seen all the misery and pain
all life and light is cut
in infinite silence and gore
you've been brought
no heart will beat, no life will grow
nor wings will fly forevermore!

Hail starvation!
long live the dead!
welcome, insanity!
rightfully here to stay!
summoned are the plagues!
this is our sad oblivion!
life is ended in this winter!
earth is scorched!

Feathers, no more
feathers...no more

Куп мечти, сонови, слобода и љубов, меѓу другото

Нивните тела се тресеа...не од студ, никогаш од студ, но од страв. Сепак, додека тој сонуваше, знаеја дека бурата нема да заврши.

Го заборавивме нашиот дом. А сѐ беше. И веќе не е. Земјата е челуст отворена, небото гори, океанот е нашиот бескраен гроб. Воздухот е преполн со мачнина, ветрот – предвесник кој го најавува нашето доаѓање. Доаѓање, а завршување. Што ли ќе се случи? На работ на окото, расцепување. На работ на карпата, шепот. Насред овој бродолом, те нема да ја стегнеш мојата дланка. Гавраните се вратија и чмаат. Смени го правецот пред да биде предоцна, но знаеме дека веќе е! 
Како ли сонуваме, како продолжуваме да сме слободни, кога невидливи конци се зашиени на кожата? Дента кога заборавивме, кога последните снопчиња сено гореа во ноќта, гореше иднината, круната таткова паѓа а моето срце умира. Патот посеан е со мртвите цветови од моето доаѓање. Детето уште во своите очи собира и негува храброст. И тие ќе горат, како и старите спомени мои. Како ли сонуваме?
Како се осмелуваме и надеваме да  инспирираме надеж во светов, кога сѐ она што го имаме во нашите срца се лаги? Тогаш, и срцето свое ќе го откорнам. И сите денови и ноќи се исполнети со мислата за нашиот завршеток. Сепак, како што сум соочен со крајот, каква штета би имало од уште еден, последен поглед?

Нивните тела се тресеа...не од студ, никогаш од студ, но од страв. Сепак, додека тој сонуваше, знаеја дека бурата нема да заврши...

Богоискованите

Се раѓа искра
од чекан небесен врз оваа
 огромна наковална
вдахновение,
во нашите празни тела
здив небесен!

И нашата кожа - камен
и нашите очи - молњи
а нашата лика - оган
брадите - магма незапирлива
а нашиот живот
богоискован од нив!

Бегај од бесот нивни
чувај се од нивната моќ
стравувај оти волјата
им е нескршлива
умри од нивниот
космички поход!

А нашата кожа - камен
нашите лица - упорни
а нашите очи - молњи
а нашата лика - оган
брадите - лава која тече
нашиот живот
богоискован!

Искра
чекан небесен
вдахновение -
во нашите празни тела,
здив небесен!

Долу кај патот има тивки очи
набљудуваат, а не требаше вака да биде
можеби ќе ги видат сите минувачи
знаев дека ќе одиш таму. Држи се!

Денот прв, буден, со ладни стапала,
тивка болка во градите. Се држам и врескам!

Морам да те најдам пак. Истрел!
Ајде да одиме
Можам ли да молам за прошка?

Ден втор, и знам каде си
не треба да ме повикаш
педа по педа во лавиринтот
знаеш дека сум над земјава
знаеш дека не можам да бидам изедена
воздишка, знаеш дека сум на крајот
кружам околу тебе, и не можеш да избегаш

Педа по педа, меморија по меморија
се доближувам до тебе

Трет ден, клада. Таа танцува во секоја твоја вена

Сак

Натрапник си
посетител несакан
инает нескршлив
проколнат, зајадлив!

Натрапник сум
и гајле ми е
ќе си терам по мое
проклет бил,
од мојот поглед
да те снема!

А во моето снагиче
од време на време
мирче некое спокојство
и пак удар, удар, удар!

Изворот е оваа чесност
ова кревко телце
умот искршен на безброј приказни
го плукам светов, секое смрдливо месо
косата валкана и забите црни изронети!

Натрапник сум, и гајле ми е!

Конечно

Поставена сцена
Измислени ликови
Заборавена, процутена вишна
Расклатен стол и сите тешкотии

Растргнување на годините мои
уништувачки нагон кон себе и сѐ мое
разлика има во она што треба, а не е
секако столов е стар и одвај ме држи

Аплаузот е кршач на дремката моја
далечен и туѓ, раздразнувачки дури
здивот и телото се будат
а срцето тоне, тоне

Поставена сцена
Измислени, луди ликови
Заборавена, процутена вишна
Тропотот на моето срце
Аплауз кој не стивнува