Останато

Останато

Под темни облаци
со крв зарем мораше ова да се плати
зарем мораше тој живот да се скрати?

Сретнаа таму тие, судбини вкрстени свои
до смртта жалеа, лојални на денот последен
фрлете ја прашината
танцуваат таму измачените души твои...

О, најдраго, најсакано мое
кажи ми, расплакано
за кого твоите солзи се?
чија пропаст оплакуваат?
Во студени ноќи, бескрајни зими
засекогаш загубена ли беше?
Оди пред портата и затропај
ќе ти биде отворено...

Длабоко во нишките

                                                     Длабоко во нишките

                                                    Завршена потера, кршење
                                                        Повторното кршење
                                                                И патуваа...
                                                   И го загубија својот правец
                                                       Насред патување сме
                                                       Насред возвишение...

Години

Години

            Разбуден од татнежот, топлина расплакана
            наместо ноќта всадена во тие коси...
            не знаев за зборот нечитлив
            та тој допир
           
            Милина, белина, целосна твоја
            бегај, бегај...уште колку мислиш дека здив останал?
            толку смрзнат што студ оддава...

            Тој здив, врелина, магловита ноќ, семожното утро
            милоста, нежноста, враќањето и горчината
           
            Затворената, вкочанета уста и телото што тонеше...
           
            Трчај, скриј се!
            вашите зборови се бескорисни
            постапките, сите мизерни
            ништо нема да сопре...
           
            Молете се ако сакате,
            и камбаните ќе бијат за крајот, кој е блиску...
            и моите раце на твојот врат собирајќи го оној малку сјај
            во погледот што останал...

Минуваат

Минуваат

            Бегањето од себе изгледа толку тешко, невозможно
            второ сонце изгрева на небото
            можеш ли да ми кажеш дали сме осудени на пропаст?

            Нема потреба од сомнеж оваа ноќ
            скриени чувства под изморена, танка завеса
            нашата приказна наскоро ќе види пад

            Семе да сјае, никогаш да не порасне...

            Кршач на сенките
            јадач на маглата
            носач на бескраен дожд
            носејќи го твојот товар, ветар
            во најтешки времиња,
            те носи, те носи преку темните води...

            Ветрот ги носи шепотењата
            сонувај...сонувај...
            болен е твојот допир,
            морбидно, твоето присуство...
            трепетливо будење, море од измачувања

Рече
сонувај...сонувај...

Судење пристига од морето,
            уште колку крилја се потребни
            да бидат врзани и фрлени в река?

Наоѓајќи го својот пат низ часови на искушение,
            барај го часот...години ќе минат
            за нови денови да се издигнат со слава...

Вовед: Молецот и далечната месечина

this ground is raging us on
to meet our souls
where frost is eating the branches
of these naked trees
freezing the earth below

Vitis - Соработка со Manurl Bogoevski

Б'сне молња држ се земјо
И смртта гладна отвори муцка
Гнасотилук маршира по родна нашча мајка
Да се гости и гои од нашча пот мачна
Да коле и чеда да граба и сквернави
Погани стапки в долини зелени јурат
Галоп силен, од војска неизбројна
Дојдоја - да крадат и обесчестат
Водич ниини - незнабожец гаден

Во смрт, со крв и огин

Дојдоја и наседнаа ко на своја земја
Да господарат и апашуваат на сите страни
Крвта црна нивна гнасна,
Гладна за нашча крв света
Паразит, со остар опаш боде
Со чума да ги рамниш - малку е!
Гнасотилук поган!

Накалемија копилиња, посејаа семе скапано
Јарем на секи нашчи грб
Крсје горст, светлината ни ја нема
Чад ја пуни секоа пора
Смртта гладна муцка опецнала, вечно зјае

Разбуди се, уморен мој роде
И нек срце твое бара правда
Црна чума гази света земја
Се гости и гои од пот нашча страдна
Коле и граба синове и шчерки
Под чизма гадна, глас замчен е
И чуј, в самрак пискотници ечат
Пиштат, гори нашча лоза

Испратена в смрт, со крв и оган

I remember your face

All is destined
And began with this spark
To follow our flaming hearts
Bo burst into flames

And flames took the flesh
Burnt the bones to dust
But what of the soul?
What would save me and heal this agony that carried me to the limits of my insanity?

Her cries are denied
No voice will reach and tear the heavens
What have I done?
Coiled noose taking the breath,
A guide to take me to the gates!

The same gates I hoped to see!
To rejoice and laugh and play and sing!
I spit on those grounds, I curse the creation and the deed!

Oh flames, take me!

Not a noose round my neck, or flaming pillars to be my end, divine judgment was far from me!

My end was quick and swift, I closed my eyes, darkest moments arrive, and were at play
And I still struggle to live