Што знае дете за смртта?
Како да издишам и да го извадам и последниот дим?
Последната капка катран
Преобразба од неверување
Празно тело
Механизам расипан
Гребење на запчаниците
Тапото триење пулсира и потсетува
Потсетува на врвот од бодежот
На студенилото на металот и на крлушките изронети

Што знае дете за смртта
Од каде е таа сина слика
Градниот кош и брановите
Моите две дланки
И предилката
Почекај ме
Дај ми ја барем таа милост
Во место каде што на сите им е простено
Биди судија

Крај на ера

Свет под световите
сепак над нив сите
моите стапала беа допуштени
да се впуштат внатре
на овие неземни брегови
а реки од светлина се прелеваат!

Твоето срце уште ги почитува боговите
свети шепоти оздола
што ги сечат ѕидовите
на земните пространства

Мојот живот се роди овде
и се враќа овде

Тие ја видоа мојата искра
што им прокоси на шансите
секоја бура и тресок
испратена на мојот пат
испарува како водите
од огинот што е фрлен од небото

Моето име беше мрморено
во ритуалите
кои ги скршија умовите
на заразените свештеници
што не можат да бидат пак прочистени
и тие предвидоа
мојот товар не треба
да биде повеќе

Мојата душа беше повикана
и прогонета од овде

Повторно

Крај на ера
крај на неговиот здив
што постојано сјае
лотусите се исушија
и се претворија во прав
како и моите домови проголтани
од хаотичните песочни бури

Овој свет под светови
а сепак над сите нив
моите стапала беа допуштени
да се впуштат внатре
а јас сѐ уште не сум се соочил со терезијата

Моето име ечи во заборавот
што ќе дојде
Сите ваши животи за моето сонце

Еретичко одбројување
дали сѐ што изградивме беше осудено
да биде упропастено од отров?

Неверување?

Знам, сѐ што треба да сторам
е да прободам низ твојата предавничка мудрост
твоите злобни учења
што шират слепило во овој живот и наредниот

И тогаш, портите пред кои мојот кораб пристига
се отворени

Впушти се, Избавителу
бидејќи само твоите дела
можат да нѐ затворат!

End of an era

World beneath worlds
yet above all
my feet are allowed to enter
these ethereal shores
and rivers of light overflow!

Thy heart still honors the gods
hallowed whispers beneath
that cut the walls of
the earthly plains

My life is born and
returns here

They saw my spark
who defied the odds
every storm and blast
sent my way
evaporating like water
from the fires cast down from the sky

My name was chanted
in the rituals
breaking the minds
of the corrupted priests
that can not be purified
and they foresaw
my burden should be
no more

My soul was drawn
and is banished from here

Once again

End of an era
End of his ever-shining breath
lotuses dried and turned to dust
like my homes swallowed
by the chaotic sandstorms

This world beneath worlds
yet above all
my feet were allowed
to venture inside
yet still I haven't faced the scales

My name is echoing
in the oblivion
that is to come
all your lives for my sun

Heretical countdown
was everything we built destined to
be undone by poison?

Disbelief?

I know all I have to do
is to pierce through your treacherous
wisdom, your mischievous teachings
that spread blindness in this life and the next

And thus, the gates
at which my vessel arrives
are opened

Venture, Deliverer
for your acts alone
can close us!

Friend's sadness

How much strength will I need

to put it all on the scale
all that I borrowed from you
That is part of your flesh
from all your voices
which built me up!

How much burden we all carry
towards the final end, from mountaintop to pit
it is not a grain-field
and only ships on the horizon pass by
the dream is elevation endless
hand often offered by a stranger

And you are part of me!

And when my time comes
and the skeleton of endless snake
will destroy the boats for escaping
quietly, silently whisper to me, and give me hope
because I will find myself alone at the rye's field
my time is now
and the ferryman awaits

And you are all part of me!

The moment watches above us
I remember all the steps we walked
together, strong, united
the moment keeps
all the feathers that are cut of a wing
from a bird that will not taste death
the sand grains, they ring
you all stand behind me silently

And I am part of you all!

Tell me, how much strength will I need?
And do I leave you lousy at the end?
Cos however much we hope
the light is false and insidious
the feathers are drenched in molten wax
my hands tremble soaked with ashes and blood
your sadness follows me inevitably forever

And I am part of you all!

The rye does have an end, where the field and the sky
kiss each other - horizon
your voice is unified in choir - a song for goodbye
the ink ends - the words cease
the scale is falling apart
if only we have the humility to say enough
one more look towards you all

...your voices built me up!

Пријателска тага

Колку сила ќе ми треба
да можам да го ставам на терезијата
сето она што од вас сум го зел?
од вашето месо што дел е
од вашите гласови што
мене цел ме изѕидале!

Колку ли товар носиме сите
кон последниот крај, од врв во јама
што житно поле не е
и бродови на хоризонтот што само се појавуваат...
сонот е возвишување бескрајно
рака подадена од странец често!

И дел си од мене!

А кога моето време ќе дојде
и скелетот на бескрајна змија
ќе ги уништи сплавовите за спасување
шепни ми тивко, нечујно, и дај ми надеж
оти ќе се најдам сам и исплашен насред 'ржно поле
моето време е сега
и скелеџијата чека

И дел сте од мене!

Мигот бдее над нас
ги помнам сите скалила кои ги изодевме
заедно, силно, сложно
ги чува, сите пердуви од крило отсечено
од птица која нема да вкуси смрт
песочните срнца ѕвонат
зад мене стоите сите сега молкум

И дел сум од вас!

Кажете ми,колку сила ќе ми треба?
и ве оставам ли на крајот на цедило?
оти колку и да се надеваме
светлината е лажна и подмолна
пердувите натопени со восок растопен се
дланките мои се тресат полиени со пепел и крв
тагата ваша ме следи неизбежно завек

И дел сум од вас!

'Ржта има крај, кајшто полето и небото се љубат -хоризонт!
гласот ваш здружен е хор - песна за збогум
мастилото привршува - зборовите секнуваат
Терезијата се распаѓа
само кога би ја имале волјата за доста...
уште еден поглед кон сите вас...
...гласовите ваши ме изѕидаа...

https://www.dropbox.com/s/1l3qd913zbqfey3/%D0%9C%D0%BE%D0%BB%D0%B5%D1%86%D0%BE%D1%82%20%D0%B8%20%D0%B4%D0%B0%D0%BB%D0%B5%D1%87%D0%BD%D0%B0%D1%82%D0%B0%20%D0%BC%D0%B5%D1%81%D0%B5%D1%87%D0%B8%D0%BD%D0%B0%20-%20%D0%92%D0%B0%D1%9A%D0%B0%20%D0%A2%D0%B0%D0%BD%D0%B5%D0%B2%D1%81%D0%BA%D0%B8.pdf?dl=0

Пречекори ја портата
што води во тој свет чудесен
но има верен чувар, подмолен
иако има процеп, иако само за миг

И не знаеше, треба ли да се пречекори

Мириси околу тебе неизбројни
потчинети помошници негови
те мамат, те опколуваат
те лажат и измамуваат
сите доаѓаат, касаат и проколнуваат

Вашите средби се секогаш случајни
и секојпат со мечти сонуваш
Портата е толку близу, чувствуваш

Чуварот неуморливо пее

7.

And at last, as I descend
deeper and deeper, to no end
nothing left
no light
no depths
the distance will never be conquered
and the tears will not cease
as far as I can see
emptiness
as far as I can reach

Beloved, guide me!
take me away!
we beg of you, come at last
reach my hand
reach my hand


The softness of the feathers
and visions
no existence
if ever we reach the end
what then?
what then?
…can you tell?

6.

everything is gone
nothingness


once stones and depths
so far, and nothing to gain!
oh why, why?


Conquering the distance
the clouds above us
now we are traveling
this journey forever
singing the song for all who fell
for all that was never recovered
and those which are not awaken
and now serve you in their death

Is it still forgotten?

5.

Gazing

Gazing
dying
and singing
the mud, the sky
all those feathers
and slowly, we go on


Oh lord, are we left behind?
after you, oh
the waves will go

we gaze into the light
our regrets and shame
all our laughing is ended
and I wish,
one day, you will break the night
but what then, what then?
I know, I know
into your eyes
everything flows and withers
everything inside us
we travel, we fly
we regret so many nights
all the gates open, beloved?
and our breath
our last breath


Sinking deeper and deeper
listening what we can not fathom
the waves of the ocean?
and we  stare to the sky
there is nothing up there
there is no one to call
there is nothing to hold
we are nothing, anymore
what once was, is there hope?

4.

Lighthouse
   
Dead house, from the very first
I beckon forth
Forth to conquer
and deliver
all of you, all of you weak souls
Your is the eternal damnation
As I dream and my mind is lost
from madness
the eternal fire
rise from it, it’s time

Descending

Again, from my being
you separate
afraid to burn, to burn, to cry!
and again, you are full of yourself
but tired of the journey
the advent in this woods
of hope

3.

And as I carve those words in my skin
your forgiveness is kind, lord
upon our return
my last step is not made
poison claims us
you know the cost
and the prophets foretold
to remember
this dagger still carves the words
Till when?...

This light…
my shell is broken
my will, unbreakable!
now! ARISE!
through these cursed hills, I run!
what are those spread wings to achieve?
ARISE!
Abominations crawling
dismembered limbs
dead, my home now is
Rotten, from your pulsating hands
I remember
I awake
too late!
too late to wear this helm and forgive

2.

Our struggle lives on
our hands are bloody
every day
our orders are to proceed
every tired step
every lost soul
nothing matters
where are we going
with so much to regret
trough those infinite
barren lands?



Then, the whispers returned
then screaming
branches bend
crawling, scratching, tearing…
blindness
at the gates, standing
ignorant, afraid
oh, the judgement is due

1.

All will remain
the trees
the whispers
and the laughter
Along our rotten steps
we all breath and choke
All remains
the piercing screams
the knocking and gnaving
and their laughter
and our open, dead mouths.


Always watchful
always there
monuments with tears
forever engraved
and our heart beats, our king
can’t you see, or your madness took you
into the dark slumber?
All is gone
all is dead
your dreaming remains

Harbinger

Tattered banners, no wind to blow
under my flight of mass
decomposition
the air is putrid, the sky is dead
this is our long awaited demise
unheard, unanswered millions of prayers
no one to finally even witness them

At the very end, we have only ourselves to blame
as I hold the ashes in my dead hands
I recall the past!

Dig your graves or rot unburied on the ground
only few were chosen to run insane
and haven't seen all the misery and pain
all life and light is cut
in infinite silence and gore
you've been brought
no heart will beat, no life will grow
nor wings will fly forevermore!

Hail starvation!
long live the dead!
welcome, insanity!
rightfully here to stay!
summoned are the plagues!
this is our sad oblivion!
life is ended in this winter!
earth is scorched!

Feathers, no more
feathers...no more

Куп мечти, сонови, слобода и љубов, меѓу другото

Нивните тела се тресеа...не од студ, никогаш од студ, но од страв. Сепак, додека тој сонуваше, знаеја дека бурата нема да заврши.

Го заборавивме нашиот дом. А сѐ беше. И веќе не е. Земјата е челуст отворена, небото гори, океанот е нашиот бескраен гроб. Воздухот е преполн со мачнина, ветрот – предвесник кој го најавува нашето доаѓање. Доаѓање, а завршување. Што ли ќе се случи? На работ на окото, расцепување. На работ на карпата, шепот. Насред овој бродолом, те нема да ја стегнеш мојата дланка. Гавраните се вратија и чмаат. Смени го правецот пред да биде предоцна, но знаеме дека веќе е! 
Како ли сонуваме, како продолжуваме да сме слободни, кога невидливи конци се зашиени на кожата? Дента кога заборавивме, кога последните снопчиња сено гореа во ноќта, гореше иднината, круната таткова паѓа а моето срце умира. Патот посеан е со мртвите цветови од моето доаѓање. Детето уште во своите очи собира и негува храброст. И тие ќе горат, како и старите спомени мои. Како ли сонуваме?
Како се осмелуваме и надеваме да  инспирираме надеж во светов, кога сѐ она што го имаме во нашите срца се лаги? Тогаш, и срцето свое ќе го откорнам. И сите денови и ноќи се исполнети со мислата за нашиот завршеток. Сепак, како што сум соочен со крајот, каква штета би имало од уште еден, последен поглед?

Нивните тела се тресеа...не од студ, никогаш од студ, но од страв. Сепак, додека тој сонуваше, знаеја дека бурата нема да заврши...

Богоискованите

Се раѓа искра
од чекан небесен врз оваа
 огромна наковална
вдахновение,
во нашите празни тела
здив небесен!

И нашата кожа - камен
и нашите очи - молњи
а нашата лика - оган
брадите - магма незапирлива
а нашиот живот
богоискован од нив!

Бегај од бесот нивни
чувај се од нивната моќ
стравувај оти волјата
им е нескршлива
умри од нивниот
космички поход!

А нашата кожа - камен
нашите лица - упорни
а нашите очи - молњи
а нашата лика - оган
брадите - лава која тече
нашиот живот
богоискован!

Искра
чекан небесен
вдахновение -
во нашите празни тела,
здив небесен!

Долу кај патот има тивки очи
набљудуваат, а не требаше вака да биде
можеби ќе ги видат сите минувачи
знаев дека ќе одиш таму. Држи се!

Денот прв, буден, со ладни стапала,
тивка болка во градите. Се држам и врескам!

Морам да те најдам пак. Истрел!
Ајде да одиме
Можам ли да молам за прошка?

Ден втор, и знам каде си
не треба да ме повикаш
педа по педа во лавиринтот
знаеш дека сум над земјава
знаеш дека не можам да бидам изедена
воздишка, знаеш дека сум на крајот
кружам околу тебе, и не можеш да избегаш

Педа по педа, меморија по меморија
се доближувам до тебе

Трет ден, клада. Таа танцува во секоја твоја вена

Сак

Натрапник си
посетител несакан
инает нескршлив
проколнат, зајадлив!

Натрапник сум
и гајле ми е
ќе си терам по мое
проклет бил,
од мојот поглед
да те снема!

А во моето снагиче
од време на време
мирче некое спокојство
и пак удар, удар, удар!

Изворот е оваа чесност
ова кревко телце
умот искршен на безброј приказни
го плукам светов, секое смрдливо месо
косата валкана и забите црни изронети!

Натрапник сум, и гајле ми е!

Конечно

Поставена сцена
Измислени ликови
Заборавена, процутена вишна
Расклатен стол и сите тешкотии

Растргнување на годините мои
уништувачки нагон кон себе и сѐ мое
разлика има во она што треба, а не е
секако столов е стар и одвај ме држи

Аплаузот е кршач на дремката моја
далечен и туѓ, раздразнувачки дури
здивот и телото се будат
а срцето тоне, тоне

Поставена сцена
Измислени, луди ликови
Заборавена, процутена вишна
Тропотот на моето срце
Аплауз кој не стивнува