Сонувам стихови - edited by T.Vanja

Вчера ми пиша Исток дали сум сакал да учествувам во проект, преработка на песна, па се нафатив дента. Потоа ми рече смеам да ја закачувам по нетови и блогови и чуда. Епа, еве ја преработената верзија на песната.

Сонувам стихови

Тонам во доба на мрак и несигурност
без јаже кое би спасило давеник, без никаква надеж
во момент на двоумење и ужас
доаѓа ликот твој

Во падот, од устата моја почнуваат да се раѓаат стихови
очајни песни досега неиспеани, стотици ужасни стихови
ме изненадуваат, не, не се тие мои!
ме вознемируваат, а се помирувам
ликот твој ме утешува
со двете дланки стиховите ги прифаќам
и почнувам да ги обликувам
почнувам да ги сонувам, и веќе тие се мои...

Утеха и спокојство ме поткрепуваат
воздишки и трепет срцето мое го греат
Ликот почнува да дели насмев
зад ликоѕ се појавуваат љубените, саканите, познатите
Сите кои сториле добро, и оние кои се упатиле по друг пат некој
Оние кои уште чекорат, и тие што завек молчат...

Стиховите кои ги пеам
стануваат сѐ погласни и посилни
за да се претворат потоа во вистината
опишувајќи го животот наш

Сонувам стихови
овојпат свежи, топли, живи
откако мракот поминува
зад сите нив се појавува Таа
а ги носи со себе сите мои спомени,
желби и надежи
компарации, метафори
 и зборови потиснати

Сонувам стихови
И дланки топли ме држат
усни црвени ко жар по ликот мој кружат
и очи две од морски води украдени се

И...се будам!


Edited by: T.Vanja

Ослободување (од Сирената во твојата глава, part 2)

Ослободување

Преплетени, прецртани
одново повторени
никогаш недоречени
пак излажани?
На ѕидот запишани
и од домот свој истерани
тие во нас, ние во нив
ако биле речени,
те поместиле ли во сонот?

Да се искажат,
а никогаш недоречени...

Сонувачот се буди

Сонувачот се буди

Судбината те оставила во моите раце
отчукувања
повик што го слушам
срамот што ја јаде оваа душа!

Голем и чуден бил животов

И ќе зачекорам
во снегот водечка трага не ќе има...
Каква и иднината да биде
не кажувај ја тајната моја

Сонувачот се буди и сега
чекори во својата одаја...

Лице

Лице

Рака која те повлекува надолу
Назад! Назад кон нив!
Утрото, тебе ли те чека?
Погледот бега меѓу присутните

Одаја за сонување

Одаја за сонување

Се наведна да чуеш
ова е одаја за сонување
постелата негова
растенија се вдомина
рацете и нозете негови
му ги завиткаа лисја
ликата негова му е
ко кората на дрвјата
брадата и косата мов
се сторија

Сонот сакаш да заврши,
или реалноста да почне?

Во мојот сон
секогаш на местово се враќам

Уште колку ли, о, векови ќе минат
за одајава да ја отклучиш?